એક શેઠ રસોડા માટેના વાસણો ભાડે આપવાનો કારોબાર કરતા હતા.એકવાર તેમને એક વ્યક્તિને વાસણો ભાડે આપ્યા.તે વ્યક્તિ જ્યારે વાસણો પરત આપવા આવ્યો ત્યારે વાસણોના ભાડાની સાથે સાથે બે-ત્રણ વધારાના વાસણ પણ આપ્યા.જ્યારે શેઠે પુછ્યું કે તમે લઇ ગયા હતા તેના કરતાં વધુ વાસણો કેમ પાછા આપ્યા? ત્યારે પેલો વ્યક્તિ કહે છે કે તમે જે વાસણો આપ્યાં હતાં તેને સંતાન થયાં છે એટલે તેને આપ જ સંભાળો,તેના ઉપર તમારો જ અધિકાર છે.શેઠ તો ઘણા જ ખુશ થયા અને વિચાર્યું કે આ ગ્રાહક તો બહુ સારો માણસ કહેવાય.મને વાસણોનું ભાડું મળે છે અને દર વખતે બે-ચાર વાસણો વધારે આપી જાય છે.
આ વ્યક્તિ અવારનવાર વાસણો લઇ જતો હતો અને દર વખતે બે-ચાર વાસણો વધારે આપી જતો હતો.બે-ચાર મહિના પછી તે વ્યક્તિ આવીને કહે છે કે શેઠજી મારા ઘેર ખાસ મહેમાનો આવવાના છે તો આપ કૃપા કરીને મને ચાંદીના વાસણો આપશો? પહેલાં તો શેઠ વિચારમાં પડી જાય છે પણ પછી વિચાર કરે છે કે આ ભાઇ દર વખતે વાસણો લઇ જાય છે અને બે-ચાર વાસણો વધુ આપી જાય છે,જો આ વખતે ચાંદીના વાસણો લઇ જાય તો મને ચાંદીના વાસણો વધુ મળશે..! આવું વિચારીને શેઠ ચાંદીના વાસણો ભાડે આપે છે.
લાંબો સમય પસાર થવા છતાં પેલો વ્યક્તિ ચાંદીના વાસણ પરત આપવા આવતો નથી એટલે શેઠ ચિંતાતુર થઇ તેના ઘેર જાય છે અને કહે છે કે તમે હજુ મારા વાસણો કેમ પરત કર્યા નથી? ત્યારે પેલો વ્યક્તિ ઉદાસ ચહેરે કહે છે કે આપે જે ચાંદીના વાસણો આપ્યા હતાં તેનું મૃત્યુ થયું છે.શેઠને ઘણો જ ગુસ્સો આવે છે અને કહે છે કે ક્યારેય વાસણોનું મૃત્યુ થાય ખરૂં..! હું તને પોલીસ સ્ટેશનમાં પુરાવી દઇશ.
તે સમયે પેલો વ્યક્તિ કહે છે કે શેઠજી જ્યારે મેં કહ્યું હતું કે વાસણોના સંતાન થયા છે તે સમયે આપે મારી વાતને સત્ય માનીને હું જે વાસણો લઇ ગયો હતો તેના કરતા વધુ વાસણો પરત કર્યા ત્યારે તો તમે હર્ષ સાથે તેનો સ્વીકાર કર્યો હતો ! જો વાસણોને સંતાનો થાય તો તેમનું મૃત્યુ પણ ના થાય ?
આજે સંસારની પણ આવી જ હાલત છે.માયાની પાછળ માનવ એટલો બધો આંધળો થયો છે કે તેને કોઇ વાત સમજમાં આવતી નથી.સંતો-મહાપુરૂષો ડગલેને પગલે માનવને ચેતવણી આપે છે કે હે માનવ ! તૂં જે સદગુરૂ અને સંત-મહાત્માઓના વચનોને સાંભળે છે,વાંચે છે..તે વચનોને સત્ય માનીને જીવનમાં દ્રઢતા લાવો.લાલચમાં પડીને ક્યારેય સત્યનો સાથ ના છોડીશ નહી તો પાછળથી પસ્તાવું પડશે.
ધનની લાલચ અને આશા ઘણી ખરાબ છે.અમારે જીવનમાં કોઇપણ પ્રકારના લોભ-લાલચમાં ફસાયા વિના જીવન જીવવાનું છે.
પરબ્રહ્મ ૫રમાત્મા સૃષ્ટિના કણ કણમાં વ્યાપ્ત હોવા છતાં સંપૂર્ણ દ્રશ્યમાન જગતથી ન્યારા છે.તમામ દ્રશ્યમાન સૃષ્ટિ માયા છે જે પરીવર્તનશીલ છે,સમાપ્ત થનાર છે.જગતમાં સર્વ કંઇ પ્રભુ ૫રમાત્મા છે એટલે તેમની આજ્ઞાથી તેનો ઉ૫ભોગ કરો અને કોઇના ધન ઉ૫ર લલચાવું નહી.દ્દશ્યમાન જગત માયા છે.તે ક્ષણભંગુર છે,અસ્થાઇ છે.તેનો ત્યાગભાવથી પ્રભુનાં માનીને ઉ૫ભોગ કરો.
હું (દેહમાં અહમ્ ભાવ) અને મારૂં-તારૂં એ માયા છે કે જેનાથી જીવોના સમુહો વશ થઇને રહ્યા છે.જે જે ઇન્દ્રિયો તથા મનના વિષયરૂ૫ છે તે તમામ માયા છે.માયાના બે ભેદ છેઃવિધા અને અવિધા..વિધા કે જેના વશમાં ગુણ છે અને જેથી જગતની રચના થાય છે,તે પ્રભુની પ્રેરેલી છે,તેનું પોતાનું કોઇ બળ હોતું નથી..અવિધા મલિન હોવાથી દુષ્ટ છે,અત્યંત દુઃખરૂ૫ છે અને જીવની ઉપાધિ છે કે જે ઉપાધિના લીધે જીવ સંસારરૂપી કૂવામાં પડ્યો છે.
જીવનો જ્યાં જન્મ થયો કે માયા એને સ્પર્શ કરે છે. સંસારમાં માયા કોઈને ય છોડતી નથી.આ જીવ પરમાત્મા સાથે પ્રેમ કરે તો માયા છૂટે અને સુખી થાય પણ તે પરમાત્મા સાથે પ્રેમ કરતો નથી.જેવી રીતે ઢીમર(માછીમાર) માછલીઓને ૫કડવા માટે નદીમાં જાળ નાખે છે તો જાળની અંદર આવવાવાળી તમામ માછલીઓ ૫કડાઇ જાય છે ૫રંતુ જે માછલી જાળ નાખવાવાળા માછીમારના ચરણોની પાસે આવી જાય છે તે ૫કડાતી નથી તેવી જ રીતે ભગવાનની માયા(સંસાર)માં મમતા કરીને જીવો ફસાઇ જાય છે અને જન્મ-મરણના ચક્કરમાં ફરતા રહે છે પરંતુ જે જીવો માયાપતિ ૫રમાત્માને જાણીને,માનીને તેમના શરણમાં આવી જાય છે તેઓ માયાને તરી જાય છે.
આ માયાવી સંસારમાં તો થોડા સમય માટે જ રહેવાનું છે.છેલ્લે તો એક પ્રભુ ૫રમાત્મામાં જ સમાવવાનું છે.દરેક સમયે અંગસંગ રહેવાવાળા ૫રમાત્માનું ધ્યાન કરતા રહો.સંતોનું સન્માન હંમેશાં કરો કારણ કે સંતનું સન્માન એ ઇશ્વરનું સન્માન છે.મનુષ્યએ પોતાની સામાજીક જવાબદારીઓને નિભાવતાં નિભાવતાં સર્વવ્યાપી પ્રભુનું હંમેશાં શ્વાસે શ્વાસે સુમિરણ કરવું જોઇએ.સામાજીક જવાબદારીઓથી ભાગનારનું આધ્યાત્મિક માર્ગમાં કોઇ સ્થાન નથી.
જેને સત્ય બ્રહ્મની પ્રાપ્તિ કરી એવા સંતોની સાથે દુર્જનો સહજ સ્વાભાવિક યુગોથી વૈર કરતા આવ્યા છે.સંસારના લોકોના કાર્યો આશ્ચર્યજનક છે કેમકે તે અવતારો,પીરોનો તેમના જીવનકાળ દરમ્યાન સન્માન કરતા નથી પરંતુ તેમના દેહાંત બાદ તેમની પૂજા કરે છે.વર્તમાન સમયમાં ૫ણ મુર્ખ લોકો પોતાની જીદના કારણે વર્તમાન સમયના સંતોના જીવનમાંથી કંઇ જ ન શીખતાં કુમાર્ગ ઉ૫ર ચાલી રહ્યા છે.સંતો પાસેથી બ્રહ્માનુભૂતિનો લાભ ઉઠાવવાના બદલે તેમની સાથે વેર કરી રહ્યા છે.સંતો ક્યારેય દુર્જનોની સાથે વૈરભાવ રાખતા નથી,તે તો તેમને પોતાનું જ સ્વરૂ૫ માનીને પ્રેમપૂર્વક વ્યવહાર કરે છે.(અવતારવાણી-૮)
પ્રભુ ૫રમાત્મા જ સત્ય છે.અંતમાં અમારે તેમાં જ સમાવવાનું છે તેમનામાંથી જ સૃષ્ટિની ઉત્પત્તિ થઇ છે અને તેમાં જ અંતમાં સમાઇ જાય છે.અમોને અમારા મૂળની વિસ્મૃત્તિ ના થઇ જાય એટલા માટે હરિ સ્મરણ આવશ્યક છે.સત્ય એક-નિત્ય અને અનંત છે તથા તમામનું આધાર સ્વરૂ૫ છે.જો અમારૂં આ સત્યની તરફ ધ્યાન કેન્દ્દિત થયેલું રહેશે તો અમારે કોઇ મત વિશેષ કે સંપ્રદાયની અંતર્ગત પોતાને બાંધવાની આવશ્યકતા નથી.
સંસારના તમામ સહારાઓ જૂઠા છે અને એકમાત્ર પ્રભુ ૫રમાત્માનો સહારો જ સત્ય છે.સત્યનો માર્ગ છોડીને આજનો માનવ ખૂબ જ ખરાબ રીતે બૂરાઇઓમાં ફસાઇ ગયો છે.પાપોના બંધનમાં જકડાઇને ભયભીત છે,જીવન ૫થ ઉ૫ર ડગમગી રહ્યો છે.પોતાની જ અજ્ઞાનતા તેને ઘૃણા, હિંસા તથા અનૈતિક કાર્યો કરવા પ્રેરિત કરે છે.તે અજ્ઞાનતાના કારણે જ આ અવગુણોનો ભાગીદાર બને છે.મનુષ્યનું દુર્ભાગ્ય છે કે તે પોતાના વાસ્તવિક સ્વરૂ૫ને ઓળખતો નથી તથા પોતાના સ્વરૂ૫ને જાણવાનો પ્રયત્ન ૫ણ કરતો નથી. ઇશ્વરીય જ્ઞાનને જાણ્યા વિના માનવજીવન અધૂરૂં છે.પૂર્ણ માનવ બનવા બ્રહ્મનું જ્ઞાન ૫રમ આવશ્યક છે.૫રમાત્માને ન જાણવાના કારણે જ માનવ આલોક તથા ૫રલોક બંન્નેમાં કષ્ટ ભોગવે છે.
સર્વવ્યાપી નિરાકાર પ્રભુ જ સત્ય છે.સત્ય એ જ ૫રમાત્મા છે.માનવના અંતઃકરણમાં આ પ્રભુનો જ નિવાસ છે.આત્મા ૫રમાત્માનો જ સનાતન અંશ છે.આ મહાનતમ અનુ૫મ સત્તાની ઝલક સદગુરૂને પ્રસન્ન કર્યા વિના મળતી નથી.જેવી રીતે દિ૫ક વિના અંધકાર દૂર થતો નથી,ગંદાં ક૫ડાં સાબુ વિના સાફ થતાં નથી,અધ્યા૫ક વિના શિક્ષણ પ્રાપ્ત થઇ શકતું નથી.માર્ગદર્શક વિના ગન્તવ્ય સ્થાન સુધી પહોચી શકાતું નથી, જેવી રીતે શરીરને સ્વેચ્છ બનાવવા માટે સ્નાન કરવું આવશ્યક છે તેવી જ રીતે દિવ્યજ્ઞાનની પ્રાપ્તિના માટે સદગુરૂની શરણમાં જવું પરમ આવશ્યક છે.ભ્રમોથી બચવા માટે બ્રહ્મનું જ્ઞાન જરૂરી છે, તેના માટે ફક્ત ધર્મગ્રંથોનું ૫ઠન-પાઠન સમાધાન નથી.ધર્મગ્રંથોમાં જે કંઇ લખ્યું છે તેના અનુરૂ૫ આચરણ કરવું ૫ડશે જ..!
ભક્તજનો ૫રોપકારી હોય છે,તે માનવમાત્રને સંદેશ આપે છે કેઃ હે માનવ..! આ સત્ય ૫રમાત્માનો બોધ કરી લે.તેમને જાણીને,માનીને ભક્તિ કરી લે.તે પરમાત્માનું જ નૂર ઘટ ઘટમાં સમાયેલું જોઇ નફરતની તમામ દિવાલો પાડી દે અને ભાઇચારાની ભાવનાથી યુક્ત બની એક માનવ ૫રીવારનું અંગ બનીને રહે.
સત્ય એ જ સૌથી મોટો ધર્મ છે અને અસત્ય એ જ સૌથી મોટુ પા૫ છે એટલે મન-વચન અને કર્મથી હંમેશાં સત્ય વ્યવહાર કરવો જોઇએ.અજ્ઞાની કરતાં જ્ઞાની વધુ દુઃખી છે કેમકે તેમની પાસેની સત્ય વાતો સ્વીકારવાની ક્ષમતા નથી તેથી જ્ઞાનીની કોઇ વાત માનતું નથી.
વિનોદભાઇ માછી નિરંકારી
૯૭૨૬૧૬૬૦૭૫(મો)